De mensen worden hier afgeschilderd in hun kledij, met hun tatouages en juwelen, soms minutieus voorbereid, om zich onder het publiek te begeven, zich bloot te stellen aan de blik van de anderen.

 

Op die manier schept zich een soort fenomenologische fotografie. Het beschrijft de ervaring van het zich onderdompelen in de massa, als een ervaring die ons transformeert. Wanneer we ons voortbewegen in de publieke ruimte gaan we een rol spelen, door onze manier van bewegen, door onze keuze van kledij. Deze figuur is de vrucht van een verbeelding, bestaande uit een geheel van bewegingen of poses, die ons onderscheidt van een robot of een etalagepop. Hiervan getuigt de vreugde die de onderwerpen ervaren bij het zich vermengen in de menigte  : de straat is een taal, en zich verdiepen in de taal is feestelijk.

Zo bouwt zich stilaan een poëtisch geheel op van bewegingen, emoties, versieringen, begeerten.